Drip pricing i rezygnacja online w Australii od 1 lipca 2027: co trzeba zmienić we własnym procesie zakupowym

Od 1 lipca 2027 firma, która pokazuje w Australii cenę towaru lub usługi konsumenckiej, musi podać tuż obok każdą obowiązkową opłatę naliczaną od transakcji, za każdym razem, gdy ta cena się pojawia. Subskrypcję, którą można wykupić online, trzeba też móc anulować online. Oba obowiązki wynikają z ustawy Competition and Consumer Amendment (Unfair Trading Practices) Act 2026, która dodatkowo wprowadza ogólny zakaz nieuczciwych praktyk handlowych, łącznie z projektowaniem interfejsów.

Ustawa nie zakazuje opłat. Zakazuje ujawniania ich zbyt późno i utrudniania rezygnacji bardziej, niż to konieczne. Dla serwisu biletowego, który dolicza opłatę rezerwacyjną na etapie płatności, albo siłowni, która każe członkom dzwonić, żeby zrezygnować, dostosowanie oznacza zmiany w kodzie.

Jeśli Twoje subskrypcje działają na Stripe Billing lub podobnym produkcie hostowanym, a sklep na Shopify, duża część tej pracy to konfiguracja w produkcie dostawcy, a nie nowy kod. Ocena skutków regulacji australijskiego ministerstwa finansów (Treasury) zakłada to samo: takie platformy „zazwyczaj pozwalają firmom wbudować w swoje strony proste procesy rezygnacji i wysyłać konsumentom powiadomienia niewielkim kosztem lub bez dodatkowych kosztów”. Twoim zadaniem jest sprawdzić, co i kiedy zmienia dostawca, oraz przejrzeć opłaty, które doliczasz sam.

Ten artykuł jest dla firm, w których ceny, opłaty i rozliczenia pochodzą z własnego oprogramowania: systemu rezerwacji zbudowanego we własnym zakresie, platformy biletowej, natywnej aplikacji albo systemu rozliczania subskrypcji, do którego nikt nie sprzedaje aktualizacji. Decision Regulation Impact Statement Treasury z grudnia 2025 r. mówi to wprost: „Strony internetowe i aplikacje będą też musiały zostać zaktualizowane, aby obejmowały uproszczone procedury rezygnacji”. Jesteśmy inżynierami, nie prawnikami. Poniżej opisujemy, co mówi ustawa i co to oznacza dla oprogramowania; to, czy konkretna opłata lub umowa jest nią objęta, to pytanie do Twojego doradcy prawnego.

Terminy

To ustawa nr 64 z 2026 r. Otrzymała królewską sankcję (Royal Assent) 6 lipca 2026 r., a jej tabela wejścia w życie ma jeden wiersz: „The whole of this Act | 1 July 2027”, czyli cała ustawa od 1 lipca 2027. Nie ma wprowadzania etapami ani późniejszego terminu dla mniejszych firm.

Wiersz o istniejących subskrypcjach wynika z nowej sekcji 312 Australian Consumer Law: jeśli umowa „zostaje odnowiona, przedłużona lub w inny sposób kontynuowana w dniu wejścia w życie lub później”, przepisy stosuje się „od dnia, w którym odnowienie, przedłużenie lub inna kontynuacja nabiera skutku”. Na potrzeby planowania przyjmij, że miesięczna subskrypcja zostaje objęta przepisami przy pierwszym odnowieniu po 1 lipca 2027, co obejmuje całą bazę subskrybentów w ciągu miesiąca. Twój doradca powie, czy ta wykładnia sprawdza się w przypadku Twoich umów.

Regulator ma tę datę na uwadze. 3 września 2026 r. Gina Cass-Gottlieb, przewodnicząca ACCC, australijskiego urzędu ds. konkurencji i konsumentów, powiedziała: „Od 1 lipca 2027 nowy ogólny zakaz będzie obejmował zachowania, które manipulują konsumentami lub w nieuzasadniony sposób zniekształcają otoczenie, w którym podejmują decyzje, i wyrządzają szkodę”. Priorytety ACCC na lata 2026/27 wymieniają już „pułapki subskrypcyjne i inne dark patterns”. Do 16 października 2026 nie znaleźliśmy wytycznych ACCC poświęconych nowym przepisom.

Kogo to dotyczy

Obowiązek podawania opłat dotyczy „towarów lub usług rodzaju zwykle nabywanego do użytku lub spożycia osobistego, domowego lub w gospodarstwie domowym”. Liczy się rodzaj produktu, a nie to, kto go kupuje. Wyjątkiem jest oferta skierowana „wyłącznie do osoby prawnej” (body corporate): cennik hurtowy za logowaniem dla firm najpewniej wypada poza zakres, a publiczna strona rezerwacji nie.

Przepisy o subskrypcjach obejmują cztery modele (s 48B): umowę bezterminową, umowę na czas określony, która odnawia się, jeśli nikt jej nie zatrzyma, bezpłatny okres próbny przechodzący w płatny abonament oraz cenę promocyjną, która potem rośnie. Wyłączone są najem i leasing, licencje dotyczące nieruchomości, sprzedaż na raty z zastrzeżeniem własności (hire-purchase), płatność w ratach, opieka nad dziećmi i nauczanie szkolne (s 48C). Obowiązek łatwego wyjścia chroni konsumentów, ale też małe firmy: umowę na wzorcu zawartą z subskrybentem, który zatrudnia mniej niż 100 osób lub miał w ostatnim roku podatkowym obrót poniżej 10 000 000 AUD (s 48G). Samoobsługowy plan SaaS sprzedawany małym firmom również jest więc objęty.

Ogólny zakaz z sekcji 28B chroni tylko konsumentów: nie osoby prawne i nie zakupy dokonywane w ramach działalności gospodarczej.

Firmy spoza Australii nie są automatycznie wyłączone. Sekcja 5 Competition and Consumer Act rozciąga Australian Consumer Law na zachowania poza Australią spółek zarejestrowanych w Australii lub prowadzących tam działalność (carrying on business). Czy dotyczy to Ciebie, to pytanie do prawnika.

Poza obowiązkiem podawania opłat (s 48A(8)): opłaty, które kupujący wybiera sam, dopłaty za płatność kartą (mające własne przepisy w Part IVC ustawy), podatki i daniny nałożone na sprzedawcę oraz niektóre opłaty publiczne, które sprzedawca uiszcza za kupującego na podstawie ustawowego mechanizmu. Przepisy wykonawcze mogą wyłączyć więcej; do 16 października 2026 nie wydano żadnych.

Treasury szacuje, że reguła dotycząca opłat obejmuje 326 737 firm przyjmujących zamówienia online, i ocenia, że „około 10 procent firm poniesie koszty dostosowania, ponieważ będzie musiało zmienić sposób prezentowania cen online”, głównie koszty IT. Liczy 30 600 firm oferujących subskrypcje.

Co trzeba zmienić w systemie rezerwacji lub koszyku

Opłata transakcyjna (transaction based charge) to każda opłata, która „jest lub może być należna od kupującego”, nie jest kwotą za same towary lub usługi i jest płatna w tym samym czasie co ta kwota (s 48A(7)). Opłaty rezerwacyjne, serwisowe i manipulacyjne mieszczą się w tej definicji, podobnie jak opłata za dostawę, której klient nie może uniknąć: w przeciwieństwie do obecnej zasady ceny łącznej sekcja 48A nie przewiduje wyjątku dla dostawy.

Za każdym razem, gdy pokazujesz cenę bazową (base price), sekcja 48A(2) wymaga czterech informacji o każdej takiej opłacie: jej kwoty (a jeśli nie da się jej jeszcze obliczyć, sposobu obliczenia), tego, że jest naliczana od transakcji, tego, czy jest lub może być należna, oraz tego, czy cena bazowa ją obejmuje. Sekcja 48A(3) określa sposób: „dopóki cena bazowa jest wyświetlana”, „w sposób czytelny, wyraźny i jednoznaczny” oraz „w bezpośrednim sąsiedztwie ceny bazowej”. Uwaga do przepisu zamyka oczywistą lukę: „Niniejszy ustęp stosuje się za każdym razem, gdy wyświetlana jest cena bazowa”.

ACCC działała już w tej sprawie na podstawie obecnego prawa. W 2015 r. przyjęła zobowiązania Airbnb po uznaniu, że obowiązkowe opłaty serwisowe i za sprzątanie nie były należycie podawane na stronach wyników wyszukiwania i ogłoszeń. Sekcja 48A zamienia to w konkretny obowiązek na każdej stronie, która pokazuje cenę.

We własnym systemie pracy zwykle wymaga to:

• Każdy ekran, który wyświetla cenę. Wyniki wyszukiwania, listy, strony wydarzeń i produktów, plany sal, koszyk i natywna aplikacja. Sprawdź też e-maile i feedy generowane przez Twój system.
• Opłaty jako usługa, a nie wiersz dodawany przy płatności. Wiele systemów oblicza opłaty dopiero przy składaniu zamówienia. Aby pokazać opłatę obok każdej ceny, reguły opłat muszą być wywoływane wszędzie tam, gdzie renderowana jest cena, z tymi samymi danymi wejściowymi: produkt, liczba, kanał, sposób dostawy.
• Opłaty, których nie da się jeszcze obliczyć. Zanim klient wybierze liczbę lub sposób dostawy, pokaż sposób obliczenia: stałą kwotę za zamówienie albo procent ceny biletu. Na to ustawa pozwala. Na milczenie nie.
• Opłaty zależne od kanału. Opłata pobierana online, ale nie w kasie biletowej, i tak powinna stać obok ceny online, z informacją, czy jest lub może być należna.
• Układ strony. Ustawa nie definiuje „bezpośredniego sąsiedztwa”. Dopóki ACCC nie opublikuje wytycznych, projektuj pod najsurowszą wykładnię: opłata w tym samym bloku wizualnym co cena, na telefonie w tym samym widoku, a nie w dymku podpowiedzi czy przypisie.
• Dodatki opcjonalne. Są poza sekcją 48A, ale obecna zasada ceny łącznej z sekcji 48 nadal wlicza do sumy wstępnie zaznaczoną opcjonalną opłatę, dopóki klient jej nie odznaczy. Zostaw dodatki niezaznaczone.
• Cena łączna zostaje. Sekcja 48A „nie ogranicza sekcji 48”. Tam, gdzie sumę da się określić, nadal wymagana jest jedna łączna kwota, co najmniej tak wyraźna jak każda część ceny.
• Testy. Wizualny test regresji dla każdego ekranu i breakpointu, który nie przechodzi, gdy tekst opłaty odsuwa się od ceny. Prezentacja opłat zwykle psuje się przy kolejnym redesignie, a nie przy starcie.

Co trzeba zmienić w rozliczaniu subskrypcji

• Informacje przy zakupie (s 48D). Informacja, że umowa byłaby umową subskrypcyjną (subscription contract), a do tego ile zapłaci subskrybent, na jaki okres, jak umowa się odnawia, jaki obowiązuje okres wypowiedzenia i jak ją zakończyć. Online musi się to znaleźć „w bezpośrednim sąsiedztwie miejsca, w którym osoba (inna niż sprzedawca) może wyrazić zgodę na zawarcie umowy”: obok przycisku subskrypcji, generowane z danych samego planu, tak aby tekst nie mógł rozjechać się z ceną.
• Łatwe wyjście (s 48F). Każdy sposób rezygnacji musi być „łatwy do znalezienia” i „prosty”, i wymagać tylko kroków „rozsądnie niezbędnych do zakończenia umowy i ochrony interesów subskrybenta”. Jeśli subskrybent zapisał się online albo oferujesz zapis online na ten rodzaj planu, musisz „zapewnić, by jeden ze sposobów zakończenia umowy oferowanych przez sprzedawcę był dostępny online”.
• Proces rezygnacji, który naprawdę kończy umowę. Link w panelu klienta prowadzący do potwierdzenia, a nie formularz otwierający zgłoszenie do supportu. System rozliczeń musi odebrać rezygnację jako zdarzenie, zatrzymać kolejne obciążenie, zastosować ewentualny okres wypowiedzenia z regulaminu i wysłać potwierdzenie.
• Subskrybenci bez konta. Ci, którzy kupili subskrypcję jako goście lub przez kanał partnera, też potrzebują drogi wyjścia online, na przykład podpisanego linku wysłanego na zapisany adres e-mail.
• Kroki retencyjne. Oferta zatrzymania klienta nie jest oczywiście krokiem „rozsądnie niezbędnym” do zakończenia umowy. Jeśli ją zostawiasz, niech to będzie jeden ekran, który można odrzucić, i zapytaj o nią swojego doradcę.
• Małe firmy jako subskrybenci. Twój system raczej nie przechowuje liczby pracowników ani obrotu; prościej dać wszystkim subskrybentom to samo wyjście online, niż ustalać, kto się kwalifikuje.
• Przypomnienia (s 48E). Ten obowiązek dotyczy tylko umów i informacji określonych w przepisach wykonawczych. Treasury przewiduje „zautomatyzowane systemy powiadomień ostrzegające konsumentów przed odnowieniem lub końcem okresu próbnego”, więc zbuduj już teraz punkt zaczepienia dla powiadomień, a treść zostaw konfiguracji.

Projektowanie interfejsów a ogólny zakaz

Sekcja 28B zakazuje zachowań, które manipulują konsumentem lub w nieuzasadniony sposób zniekształcają otoczenie, w którym podejmuje decyzję, i wyrządzają mu szkodę albo prawdopodobnie ją wyrządzą. Wśród przykładów jest przekazywanie istotnych informacji „w sposób złożony, nieskuteczny, niejasny, niezrozumiały, dwuznaczny, spóźniony lub przytłaczający” oraz „tworzenie otoczenia (w tym przez elementy projektowe w interfejsach cyfrowych), które wywiera na konsumenta nieuzasadnioną presję w związku z jego decyzją albo przeszkadza mu w jej podjęciu lub wykonaniu”.

Ustawa nie podaje listy zakazanych wzorców; granicę wyznaczą sądy. Najpierw przejrzyj to, co zespół produktowy znajdzie w jedno popołudnie: liczniki czasu, które startują od nowa po odświeżeniu strony, komunikaty o niedoborze niezwiązane z rzeczywistym stanem, procesy rezygnacji dłuższe niż rejestracja, link „Nie, dziękuję” sformułowany tak, by zawstydzić, i ustawienia domyślne, które kosztują klienta pieniądze.

Sankcje

Ogólny zakaz dostaje to samo maksimum co obecne przepisy o nieuczciwych praktykach, a sekcje od 48A do 48F znajdują się w Part 3-1 Australian Consumer Law, która już należy do najwyższego progu. Zgodnie z sekcją 224(3A) w obowiązującym tekście jednolitym Competition and Consumer Act maksimum dla spółki za każde naruszenie to wyższa z kwot:

• 100 000 000 AUD;
• trzykrotność wartości korzyści, którą można rozsądnie przypisać naruszeniu, jeśli sąd może ją ustalić;
• w przeciwnym razie 30% skorygowanego obrotu (adjusted turnover) spółki w okresie referencyjnym naruszenia.

Dla osoby fizycznej maksimum wynosi 2 500 000 AUD. ACCC może też wystawiać za te przepisy mandaty (infringement notices).

Plan do 1 lipca 2027

Według stanu na 16 października 2026 zostało osiem i pół miesiąca. Dla własnego systemu to wystarczy, jeśli inwentaryzacja zacznie się teraz.

1. Październik i listopad 2026: inwentaryzacja. Każdy ekran, który wyświetla cenę, każda reguła opłat i miejsce, w którym jest liczona, każdy plan subskrypcji, każdy kanał zapisu i każdy sposób rezygnacji.
2. Listopad i grudzień 2026: klasyfikacja. Przypisz każdą kwotę do kategorii: cena bazowa, opłata transakcyjna, dodatek opcjonalny, dopłata za środek płatności albo podatek lub danina nałożone na Ciebie. Przypadki graniczne wyślij do doradcy prawnego teraz, nie w czerwcu.
3. Od stycznia do marca 2027: budowa. Usługa opłat, którą może wywołać każdy ekran z ceną, prezentacja opłat na każdym z nich, informacje generowane z danych planu, proces rezygnacji online, zdarzenia rezygnacji w rozliczeniach i punkt zaczepienia dla powiadomień.
4. Marzec i kwiecień 2027: przegląd projektu. Przejdź każdą ścieżkę zakupu i rezygnacji pod kątem sekcji 28B: liczniki czasu, ustawienia domyślne, sformułowania i to, ile kroków wymaga odejście w porównaniu z zapisem.
5. Kwiecień i maj 2027: testy. Wizualna regresja dla każdego ekranu i breakpointu oraz rezygnacja end-to-end dla każdego planu i kanału zapisu, łącznie z subskrybentami bez konta.
6. Maj i czerwiec 2027: wcześniejsze wdrożenie. Nic nie stoi na przeszkodzie, by spełnić wymogi przed terminem, a wdrożenie w czerwcu zostawia czas na poprawienie tego, co umknęło w testach.
7. Od 1 lipca 2027: obserwuj odnowienia. Istniejące umowy wchodzą pod nowe przepisy w miarę odnawiania. Przechowuj wersjonowane zrzuty ekranu tego, co i kiedy pokazywał każdy ekran: to Twoja dokumentacja, jeśli kiedyś padnie pytanie.

Co jeszcze może się zmienić

Ustawa zostawia szczegóły przepisom wykonawczym: przypomnienia (s 48E), kolejne wyłączone opłaty (s 48A(8)(e)) i umowy (s 48C), sposób informowania w szczególnych przypadkach (s 48D(3)) oraz wyjątki od obowiązku łatwego wyjścia (s 48F(3)). Do 16 października 2026 żaden z nich nie został zarejestrowany w Federal Register of Legislation.

Treasury przeprowadziło też od 3 czerwca do 10 lipca 2026 konsultacje w sprawie ochrony małych firm przed nieuczciwymi praktykami handlowymi, które mogą poszerzyć krąg chronionych przez ogólny zakaz. Przepisy o subskrypcjach muszą zostać poddane przeglądowi po pierwszych dwóch latach.

Nic z tego nie przesuwa 1 lipca 2027. Trzymaj reguły opłat i teksty informacyjne w konfiguracji, aby przepis wykonawczy zmieniał dane, a nie kod.

Gdzie szukać pomocy

Zmieniamy kod, który firmy już mają w produkcji: prezentację cen w sieci i w aplikacjach, obliczanie opłat, rozliczanie subskrypcji i procesy rezygnacji, z testami, które utrzymują opłatę obok ceny także po kolejnym redesignie. Nasza usługa utrzymania systemów odziedziczonych to miejsce, w którym ta praca zwykle się zaczyna, a jeśli proces zakupowy potrzebuje też przeglądu dostępności, ta sama inwentaryzacja wszystkich ekranów przyda się w ramach naszej usługi naprawy dostępności.

Jeśli Twój system rezerwacji, aplikacja lub system rozliczeń powstały we własnym zakresie i doliczają opłaty dopiero w koszyku albo każą subskrybentom dzwonić, żeby zrezygnować, napisz na office@c9group.dev. Jesteśmy inżynierami, nie prawnikami: to, które Twoje opłaty i umowy są objęte przepisami, to pytanie do Twojego doradcy prawnego, a my budujemy zgodnie z jego odpowiedzią.