WebMCP w październiku 2026: jak sprawić, by agenci AI mogli korzystać ze strony, i co naprawdę oznacza origin trial

WebMCP pozwala stronie internetowej przekazać agentowi AI krótką listę rzeczy, które ten może zrobić, każdą z nazwą, opisem i schematem danych wejściowych, zamiast zostawiać agentowi odgadywanie strony ze zrzutów ekranu i drzewa DOM. Agent, który znajdzie narzędzie check_order_status, może je wywołać z numerem zamówienia. Bez niego musi sam znaleźć właściwe pole i kliknąć właściwy przycisk.

Taka jest obietnica. Stan rzeczy na 22 października 2026 jest węższy, niż sugeruje większość opracowań. WebMCP to propozycja Community Group działającej w ramach W3C, a nie standard. Chrome uruchamia go jako origin trial, bez decyzji o wdrożeniu na stałe. Narzędzia wywołuje jeden agent konsumencki (przeglądarka wbudowana w aplikację ChatGPT na komputery), a ten ignoruje deklaratywną wersję dla formularzy, którą 8 października usunięto ze specyfikacji. Zespół silnika Safari sprzeciwia się propozycji; Mozilla zajmuje stanowisko neutralne.

Ten artykuł jest dla programistów i właścicieli produktów, którzy decydują, czy dodać WebMCP już teraz. Omawia, czym jest to API, kto wywołuje narzędzia, jak włączyć je dla prawdziwych odwiedzających, jak pisać narzędzia, które nie dają agentowi do ręki naładowanej broni, i co poprawić najpierw, jeśli chcesz, żeby agenci w ogóle korzystali z Twojej strony.

Czym jest WebMCP

Specyfikacja definiuje API JavaScript w document.modelContext, przez które strona rejestruje narzędzia: „WebMCP API umożliwia aplikacjom webowym udostępnianie agentom AI narzędzi opartych na JavaScripcie”. Narzędzie ma name, description i callback execute, a opcjonalnie title, inputSchema (JSON Schema) i annotations. Gdy agent wywołuje narzędzie, uruchamia się własny kod strony, w sesji użytkownika.

Łatwo się pomylić w trzech sprawach:

• To nie jest standard. Dokument to Draft Community Group Report grupy Web Machine Learning Community Group i sam to mówi: „Nie jest standardem W3C ani nie znajduje się na ścieżce standaryzacji W3C”. Dokumentacja Chrome nazywa go „proponowanym standardem webowym”. Data raportu zmienia się w październiku co kilka dni; jego redaktorzy pochodzą z Microsoftu i Google.
• Nie ma w nim MCP. Specyfikacja mówi, że strony, które z niego korzystają, „można traktować jak serwery Model Context Protocol implementujące narzędzia w skrypcie po stronie klienta”, a zaraz potem, że nie „określa formatu, w jakim narzędzia są udostępniane agentowi przeglądarki”. Recenzja Mozilli ujęła to dosadnie: „Nazwa wprowadza w błąd ... Nie ma tu żadnego MCP”. Narzędzie WebMCP nie łączy się z Twoim serwerem MCP na backendzie i go nie zastępuje.
• Nie sprawia, że ktoś Cię znajdzie. Dokumentacja Chrome sama wymienia to ograniczenie: „Klienci i przeglądarki muszą odwiedzić witrynę bezpośrednio, żeby wiedzieć, czy ma narzędzia do wywołania”. WebMCP pomaga agentowi, który jest już na Twojej stronie. Do bycia znalezionym nie służy.

API jest ograniczone do bezpiecznych kontekstów i chronione polityką uprawnień tools, której domyślna lista dozwolonych to 'self', więc iframe z innej domeny (cross-origin) nie może rejestrować narzędzi, dopóki strona go osadzająca na to nie pozwoli.

Stan na 22 października 2026

Chrome 156, ostatnie wydanie w pierwotnym oknie origin trialu, trafił na kanał stabilny 20 października 2026. Chrome 162, koniec żądanego przedłużenia, ma trafić na kanał stabilny 2 lutego 2027. Z konsoli origin trialu nie dało się potwierdzić, czy przedłużenie już działa, więc zakładaj, że jest prawdopodobne, ale niepewne.

Prośba o przedłużenie tłumaczy, dlaczego Chrome chce więcej czasu: „Opinie z origin trialu sugerują usprawnienia API, które wdrażamy”. W tym samym wątku Dominic Farolino z Google napisał, że zespół ma „nadzieję przejść do I2S w oknie przedłużenia”, czyli poprosić o zgodę na wdrożenie, oraz że „Imperatywne API jest znacznie popularniejsze niż deklaratywne, więc inwestujemy w nie więcej, odpowiadając na potrzeby użytkowników”. Wspomniał też o API kontynuacji, API stabilności narzędzi i limitach rozmiaru narzędzi, które są prototypowane. API, pod które piszesz dziś, się zmieni.

Kto naprawdę wywołuje narzędzia

Rejestracja narzędzi nie wymaga niczego. Korzystanie z nich wymaga agenta, a lista agentów jest krótka.

Własne rozszerzenia testowe Chrome. Dokumentacja Chrome oferuje dwa rozszerzenia, w tym Model Context Tool Inspector, do wypróbowania narzędzi w demach i na własnych stronach. Potrzebują Twojego własnego klucza API modelu, a Chrome zaznacza: „Te rozszerzenia są oddzielone od Gemini w Chrome”. To narzędzia dla programistów, a nie klienci.

Wbudowana przeglądarka ChatGPT. Wpis pracownika OpenAI na forum dla deweloperów z 25 sierpnia 2026 podał, że „Site tools to implementacja proponowanego standardu WebMCP w ChatGPT”. Dokumentacja stawia warunki: określone modele, najnowsza aplikacja na komputery, zgoda administratora w przestrzeniach roboczych Enterprise, brak obsługi w przestrzeniach Edu oraz „Dostępność zależy też od etapu wdrażania”. Wymienia też, czego nie obsługuje: „Declarative API: Narzędzia zdefiniowane atrybutami formularzy HTML nie są dostępne jako site tools” oraz narzędzi rejestrowanych wewnątrz iframe'ów, także z tej samej domeny. Instrukcja OpenAI jest jednoznaczna: „Używaj JavaScriptu, by rejestrować narzędzia na stronie najwyższego poziomu”. Dokumentacja nie mówi, czy strona potrzebuje tokenu origin trial z Chrome, żeby ChatGPT zobaczył jej narzędzia.

Gemini w Chrome. Google w maju powiedział, że „wkrótce będzie obsługiwać API WebMCP”. Od tamtej pory nie znaleźliśmy żadnego źródła pierwotnego, które mówiłoby, że tak jest. Nie buduj na tym jeszcze planu.

Cała reszta wraca do starych sposobów. Każdy agent w każdej przeglądarce wciąż czyta strony po staremu. Chrome mówi to w swojej własnej ocenie ryzyka: „Agenci przeglądarkowi w Chrome mogą nadal obsługiwać witryny tak jak dotąd, symulując zachowania użytkownika”. OpenAI: „Jeśli nie ma odpowiedniego narzędzia, agent może nadal korzystać ze zwykłych możliwości przeglądarki”. Strona bez WebMCP nie jest dla agentów niewidoczna. Strona z zepsutymi przyciskami i nieopisanymi polami jest trudna dla nich wszystkich.

Imperatywne API

To wersja zdefiniowana w specyfikacji, ta, którą obsługuje ChatGPT, i ta, którą według Chrome wolą deweloperzy. Narzędzie opakowuje logikę, którą strona już ma. Oto wyszukiwanie tylko do odczytu dla zalogowanego klienta, w kształcie z dokumentacji Chrome i z wykrywaniem funkcji według OpenAI:

if (typeof document.modelContext?.registerTool === 'function') {
  const tools = new AbortController();

  await document.modelContext.registerTool({
    name: 'check_order_status',
    description: 'Look up the status and tracking link of one of the signed-in customer\'s orders by its order number.',
    inputSchema: {
      type: 'object',
      properties: {
        orderNumber: { type: 'string', description: 'Order number as printed in the confirmation email' },
      },
      required: ['orderNumber'],
    },
    annotations: { readOnlyHint: true },
    execute: async ({ orderNumber }, { signal }) => {
      const res = await fetch(`/api/orders/${encodeURIComponent(orderNumber)}`, { signal });
      if (!res.ok) return `No order ${orderNumber} was found on this account.`;
      const order = await res.json();
      return `Order ${orderNumber}: ${order.status}. Tracking: ${order.trackingUrl ?? 'not available yet'}.`;
    },
  }, { signal: tools.signal });

  // When the page state no longer fits the tool:
  // tools.abort();
}

Co w nim ważne:

• Model czyta nazwę, opis i schemat. Chrome zaleca najwyżej 500 znaków na opis narzędzia, 150 na opis parametru, 30 na nazwę narzędzia i parametru oraz 1,5 tys. znaków na wynik narzędzia i zaznacza, że „Te zalecenia mogą ulec zmianie”. Objaśnienie do specyfikacji (explainer) ostrzega: „Udostępnianie zbyt wielu narzędzi (np. dziesiątek lub setek) może poważnie pogorszyć działanie agenta”. Rejestruj to, czego potrzebuje bieżący stan strony, a resztę usuwaj sygnałem z AbortController.
• Drugi argument execute niesie AbortSignal, więc anulowane wywołanie może przerwać trwające zapytanie.
• Adnotacje to podpowiedzi. readOnlyHint oznacza wyszukiwanie. consequentialHint oznacza wszystko, co rezerwuje, kupuje, wysyła, usuwa lub przelewa, a dokumentacja Chrome mówi, że „pozwala agentom i przeglądarkom wymuszać obowiązkowe prośby o potwierdzenie przez użytkownika”. untrustedContentHint oznacza wynik zawierający opinie, treści użytkowników lub dane osób trzecich. Adnotacja debugging istnieje od Chrome 156.
• Kod strony też może wyświetlać i uruchamiać narzędzia, przez document.modelContext.getTools() i executeTool(), a zdarzenie toolchange uruchamia się, gdy lista się zmienia. Argumenty zapisane jako JSON w postaci tekstu, przekazywane do executeTool(), są przestarzałe od Chrome 155.

React, Angular i Vue mają po eksperymentalnej nakładce, a pakiet npm webmcp-types dostarcza typy TypeScript. Starsze poradniki, które wywołują navigator.modelContext, są nieaktualne: specyfikacja przeniosła API do document 27 maja 2026.

Deklaratywne API: w origin trialu Chrome, poza specyfikacją

Wersja deklaratywna zamienia istniejący formularz HTML w narzędzie za pomocą dwóch atrybutów. Jest kusząca dla starych stron pełnych formularzy, bo nic innego nie trzeba zmieniać:

<form toolname="request_quote"
      tooldescription="Send a request for a quote. The user reviews the form and submits it."
      action="/quote" method="post">
  <label for="email">Work email</label>
  <input id="email" name="email" type="email" required>
  <label for="details">What you need</label>
  <textarea id="details" name="details" required></textarea>
  <button type="submit">Send</button>
</form>
<script>
  document.querySelector('form[toolname]').addEventListener('submit', (e) => {
    e.preventDefault();
    const sent = sendQuoteRequest(new FormData(e.target)); // your existing submit, returning a promise
    if (e.agentInvoked) e.respondWith(sent.then(() => 'Quote request sent.'));
  });
</script>

W origin trialu Chrome „Gdy agent wywołuje toolname, przeglądarka ustawia fokus na formularzu i wypełnia jego pola. Formularz pozostaje widoczny dla użytkownika”. Przeglądarka buduje parametry z kontrolek: ich nazw, elementów <label>, atrybutu required i opcji <select>. O ile formularz nie ma toolautosubmit, „Użytkownik musi ręcznie kliknąć Wyślij, żeby dokończyć zadanie”, i tego właśnie chcesz przy wszystkim, co składa zamówienie lub wysyła zapytanie ofertowe. SubmitEvent.agentInvoked mówi Twojemu handlerowi, że formularz wypełnił agent, a respondWith(), wywołane po preventDefault(), zwraca agentowi wynik. Zdarzeń toolactivated i toolcancel na document.modelContext słuchaj przez addEventListener: window.ontoolactivated i window.ontoolcancel nie są obsługiwane od Chrome 156.

Haczyk tkwi w jego statusie. Ostatnia zmiana w explainerze, z 8 października 2026, nosi tytuł „Remove declarative API from the spec for now”, a obecnie stoi tam, że deklaratywny odpowiednik „jest badany osobno ... ale w tej chwili nie należy do specyfikacji”. ChatGPT go nie obsługuje. Chrome nadal opisuje go w origin trialu, a Farolino z Google argumentował w wątku Mozilli: „widzimy wartość w propozycji deklaratywnej choćby dla starszych witryn, zwłaszcza opartych na formularzach”. Traktuj go jak eksperyment Chrome wewnątrz eksperymentu: można spróbować, ale nierozsądnie opierać się wyłącznie na nim.

Włączenie dla prawdziwych odwiedzających

Flaga (chrome://flags/#enable-webmcp-testing) włącza WebMCP w Twojej własnej przeglądarce do testów. Dla odwiedzających nic nie robi. Żeby działało dla nich, strona potrzebuje tokenu origin trial.

1. Zarejestruj domenę (origin) na stronie origin trialu WebMCP w Chrome. Origin trials „są publiczne i otwarte dla wszystkich deweloperów”, a token „włącza funkcję dla wszystkich użytkowników w Twojej domenie”.
2. Podawaj token na każdej stronie, która ma udostępniać narzędzia, jako <meta http-equiv="origin-trial" content="..."> w <head> albo jako nagłówek odpowiedzi Origin-Trial:. Token można też wstrzyknąć ze skryptu. Jeden token obejmuje jedną domenę; strona może nosić kilka.
3. Odnawiaj go. Gdy origin trial zostaje przedłużony, Chrome prosi zarejestrowanych o „podanie nowego tokenu dla każdej domeny uczestniczącej w próbie”, a „Chrome ignoruje nieprawidłowe lub wygasłe tokeny”. Wygasły token zawodzi po cichu: narzędzia po prostu przestają się pojawiać.
4. Dla Edge zarejestruj się osobno na stronie origin trialu Edge. Jego warunki proszą: „Jeśli to możliwe, zgadzasz się stosować wykrywanie funkcji / łagodną degradację”.

Audyty WebMCP w Lighthouse też wymagają rejestracji w origin trialu, więc witryna testująca je bez tokenu zobaczy, że zawodzą.

Pisanie narzędzi, które bezpiecznie wywoływać

Sekcja o bezpieczeństwie w specyfikacji jest nienormatywna i szczerze mówi, na kim spoczywa ciężar: zapobieganie manipulowaniu agentem „jest przede wszystkim odpowiedzialnością własnego modelu bezpieczeństwa agenta, a nie czymś, co ta specyfikacja może normatywnie wymusić”. Twoje narzędzia i tak decydują, jak wielką szkodę może wyrządzić zmanipulowany agent.

• Podpowiedzi mogą kłamać, więc agenci im nie zaufają. Specyfikacja: „złośliwa witryna może pominąć te podpowiedzi lub je zafałszować”. OpenAI: „Nazwa narzędzia ani twierdzenie, że tylko czyta dane, nie dowodzi tego, co ono robi”, a każde wywołanie w jego przeglądarce przechodzi przegląd bezpieczeństwa, przy czym zakupy i podobne działania nadal wymagają potwierdzenia. Mimo to adnotuj uczciwie. Tego używa ostrożny agent, by zdecydować, kiedy zapytać użytkownika.
• Opisuj skutki dokładnie. Własny zły przykład ze specyfikacji to narzędzie opisane jako „Finalizuje bieżący koszyk”, które „w rzeczywistości uruchamia zakup. Użytkownik nie zamierzał niczego kupować”. Jeśli narzędzie obciąża kartę, opis to mówi, a consequentialHint ma wartość true.
• Autoryzuj po stronie serwera, za każdym razem. Narzędzie działa w sesji użytkownika: specyfikacja zauważa, że „Agenci mogą dziedziczyć tożsamość użytkownika i kontekst uwierzytelnienia z przeglądarki”. Wywołanie narzędzia to zapytanie tego użytkownika i podlega tym samym kontrolom. Rada z explainera pozostaje w mocy: „Waliduj ściśle w kodzie, luźno w schemacie”, bo ścisłe błędy schematu mogą sprawić, że agenci utkną.
• Zaplanuj wstrzykiwanie promptów (prompt injection). Specyfikacja wymienia je na pierwszym miejscu, w trzech postaciach: instrukcje ukryte w metadanych narzędzia, w jego wyniku oraz ataki, w których narzędzia są celem. Wynik zawierający tekst napisany przez inne osoby (opinie, wiadomości, pytania o produkt) należy oznaczyć untrustedContentHint i zwracać jako dane, a nie jako prozę, którą agent mógłby wziąć za polecenia.
• Świadomie wyłączaj strony. Nagłówek Permissions-Policy: tools=() sprawia, że API jest niedostępne dla dokumentu i wszystkiego, co on osadza. Kandydatami są ustawienia konta, strony płatności i ekrany administracyjne.

Jedna uwaga o dokumentacji Chrome: jej strona o bezpieczeństwie mówi, że szkic zawiera metodę requestUserInteraction() do pytania użytkownika w trakcie działania narzędzia. W szkicu specyfikacji z 20 października 2026 takiej metody nie ma, a explainer nadal wymienia potwierdzenie użytkownika jako otwarte pytanie. Nie projektuj niczego pod nią.

Co zarzucają inżynierowie Safari i Firefoksa

Zarzuty warto przeczytać, nawet jeśli budujesz tylko pod Chrome, bo opisują, jak WebMCP może w praktyce zawieść.

Stanowisko WebKit, opublikowane 3 czerwca 2026, argumentuje, że strony trudne w obsłudze należy naprawiać w HTML i ARIA, „gdzie korzystają użytkownik, technologie asystujące i agenci”, a przy narzędziach „kruchość po prostu przenosi się z DOM do opisów narzędzi”. Traktuje agenta jak technologię asystującą, której nie należy wyróżniać: „WebMCP robi coś odwrotnego: sprawia, że »agent steruje stroną« staje się faktem możliwym do zaobserwowania”. I zauważa, że propozycja „nie ma modelu zgody ani odwracalności dla działań o istotnych skutkach”.

Mozilla zdecydowała się w sierpniu na stanowisko neutralne: WebMCP „wprowadza potencjalnie wartościową abstrakcję”, ale „otwiera powierzchnię, której rzeczywista dynamika pozostawia zbyt wiele otwartych pytań, by ją bez wahania poprzeć”. Ostrzega, że witryny mogłyby „udostępniać narzędzia, które nie odpowiadają doświadczeniu użytkownika na stronie”, na przykład „wstrzykiwać prompt injection niewidoczny dla typowych użytkowników”. Pojedynczy inżynierowie Mozilli okazali zainteresowanie imperatywnym prymitywem wywoływania funkcji; to nie jest poparcie ze strony Mozilli.

Sam Chrome ocenia ryzyko, że inne silniki nie przyjmą WebMCP, jako niskie dla użytkowników. Druga strona tego jest taka, że witryna nie zyskuje dziś nic w Safari ani Firefoksie, dodając narzędzia.

Co działa dziś dla każdego agenta

Każdy agent przeglądarkowy czyta zrzuty ekranu, HTML i drzewo dostępności. Wytyczne web.dev Google o witrynach przyjaznych agentom mówią, że agenci „używają DOM i drzewa dostępności, by uzyskać czystą, uporządkowaną listę elementów interaktywnych, a potem zestawiają ją z renderowanym widokiem”. Praktyczna lista jest krótka:

• Używaj prawdziwych elementów <button> i <a>, a nie klikalnych <div> i <span>.
• Łącz każdy <label> z jego polem przez for.
• Żadnych przezroczystych nakładek na elementach interaktywnych i żadnych elementów interaktywnych mniejszych niż 8 pikseli kwadratowych.
• Stabilny układ, który nie przesuwa się, gdy agent ma zaraz kliknąć.

Wniosek Google: „Wszystko, co proponujemy, by witryna była »gotowa dla agentów«, sprawia też, że witryny są lepsze dla ludzi”. To także niemal słowo w słowo to, o co WebKit prosi zamiast WebMCP. Jeśli Twój checkout nie przechodzi audytu dostępności, napraw to, zanim napiszesz choć jedno narzędzie.

Lighthouse ma kategorię Agentic Browsing od wersji 13.2.0 (1 maja 2026), dostępną w Chrome od wersji 150, a dla API PageSpeed Insights włączoną w Lighthouse 13.4.1 (20 lipca 2026). Sprawdza podzbiór audytów dostępności, które mają znaczenie dla maszyn, stabilność układu, zarejestrowane narzędzia WebMCP i formularze bez nich, poprawność schematu oraz obecność pliku llms.txt. Chrome nazywa ją „informacyjną i bez wzorców porównawczych”: nie ma wyniku od 0 do 100. Co do llms.txt, wytyczne samej wyszukiwarki Google mówią, że takie pliki ignoruje: dodanie go „nie zaszkodzi ani nie pomoże widoczności ani pozycjom Twojej witryny w wyszukiwarce Google”. To, że Lighthouse sprawdza obecność pliku, tego nie zmienia.

Czy dodać WebMCP już teraz

Na Shopify z motywem Liquid: żadnej pracy. Narzędzia witryny, koszyka i checkoutu Shopify już działają, „Nie trzeba niczego instalować ani konfigurować”, z zastrzeżeniem samego Shopify, że „obsługa agentów jest obecnie ograniczona do przeglądarek opartych na Chromium przez origin trial”. Sklepy headless obejmuje tylko wersja zapoznawcza dla deweloperów Hydrogen. Nie znaleźliśmy innej platformy e-commerce, operatora płatności ani CDN, który włączałby WebMCP swoim klientom.

Na stronie własnej, headless lub starszej: zależy, kim są Twoi użytkownicy.

• Jeśli Twoi klienci lub pracownicy korzystają z przeglądarki w aplikacji ChatGPT na komputery, dociera do nich tylko jeden rodzaj narzędzi: imperatywne, na stronie najwyższego poziomu. Zacznij od dwóch lub trzech narzędzi tylko do odczytu wokół najczęstszego zadania (status zamówienia, dostępność, wycena), za wykrywaniem funkcji, z tokenem origin trial, i zmierz, czy ktokolwiek je wywołuje.
• Jeśli chcesz tanio poeksperymentować w Chrome, atrybuty deklaratywne na istniejących formularzach to kilka godzin pracy. Nie poprzestawaj na tym: ChatGPT ich nie zobaczy, a specyfikacja już ich nie zawiera.
• Jeśli nie masz dowodów, że agenci Cię odwiedzają, popraw najpierw semantykę, etykiety i układ. Ta praca pomaga każdemu agentowi i każdej osobie korzystającej z technologii asystujących, a nic z niej nie pójdzie na marne, gdy API się zmieni.

W każdym przypadku zachowaj pełny zwykły interfejs. Rada OpenAI: „Zachowaj zwykły interfejs dla osób i przeglądarek, które nie obsługują WebMCP”.

Co może się zmienić

• Intent to Ship. Zespół Chrome ma nadzieję złożyć go w oknie przedłużenia, które kończy się z Chrome 162 (2 lutego 2027), jeśli przedłużenie zostanie utrzymane. Wdrożenie na stałe zniosłoby w Chrome potrzebę tokenów.
• Kształt API. Prototypowane są API kontynuacji (wyniki trafiające na następną stronę po nawigacji), API stabilności narzędzi i limity rozmiaru. Ostatnie wydania usunęły już window.ontoolactivated i argumenty zapisane jako tekst.
• Los API deklaratywnego. Poza specyfikacją „na razie”, wciąż w origin trialu Chrome.
• Wywołujący. Obsługa Gemini w Chrome została zapowiedziana, ale nie wdrożona. Strona ze statusem implementacji w specyfikacji wymienia WebMCP dla aplikacji webowych na okularach Ray-Ban Display od Mety jako „wkrótce dostępny” oraz eksperymentalną obsługę w asystencie Leo w Brave.

Jeśli dodajesz narzędzia teraz, trzymaj je w jednym module, za wykrywaniem funkcji, żeby następna zmiana była jedną poprawką.

Gdzie szukać pomocy

Budujemy te części strony i jej backendu, których dotykają agenci: narzędzia opakowujące istniejącą logikę zamówień, rezerwacji i kont, autoryzację, która traktuje wywołanie agenta jak każde inne zapytanie tego użytkownika, oraz poprawki semantyki i dostępności, dzięki którym strona nadaje się do użytku, zanim powstanie jakiekolwiek narzędzie. Nasza usługa tworzenia agentów AI i integracji z serwerami MCP obejmuje narzędzia WebMCP, a także serwery MCP na backendzie, które mimo nazwy to coś innego.

Jeśli chcesz wiedzieć, co agent widzi dziś na Twojej stronie i czy narzędzia coś zmienią dla Twoich klientów, napisz na office@c9group.dev.